Di çîrok u çîvanokêt Êzidiya da, di edebê wanê dînî da, di cil u bergê wan da, di gelek rê û resman da,...hindek tişt xoya dibin ku wekhevî u girêdaneke wan bi gel u baweriyêt kevin ve heye, yan hindek gotin u zarave di edebê dînî da tên, divê mirov li ser bisekine u bizane koka wan ji kêder hatiye, erê; her hosa u bi xorayî ew gotin keftîne nav kulturê dînê Êzidiya ( qewil, du´a, beyt,...).

Çawa her ol û bawaryên dinyayê usan jî ÊZDÎTÎ dînekî qedîm e, bingeha wê ji dewrana tê, gelek qonaxa, li rîya hebûn-nebûnê ra derbaz bûye û gîhîştye roja îro. Ev dîna jî xweyê u’lm, e’deb, qewl û qanûn, rê û rism, e’rf-e’det, e’yd-e’refat, cîyên xweye pîroz, ocax û zîyaret, oldar, xas û babçek û xisûsyên xwe ye. Her tiştê u’lmê wê bi zarkî gihîştine me. Dînekî kurdewarî ye, ji bo niha ev bawarî tek di nav Kurda da li Kurdistanê maye û her tiştê wan bi kurmancîye.